Newsweek Polska wrzesień 2006 Piotr Bikont i Robert Makłowicz
"Restauracje dla biznesu"
Elegancki lokal z wystrojem na arabską nutę. Choć ulokowany jest po drugiej stronie Wisły, wart specjalnej wycieczki, bo jedzenie pyszne. Kuchnia libańska. Dużo atrakcyjnych propozycji dla wegetarian.
Dobre Wnętrze lipiec 2006 - Agnieszka Razmus Zgorzelska
Libańska kuchnia jest niesłychanie bogata, a jednocześnie lekka i zdrowa.
Kuchnia arabska pachnie miętą, sumakiem (przyprawą wytwarzaną z drzew zwanych w Polsce sumakiem octowcem), gałką muszkatołową, czosnkiem, cynamonem, bazylią i kminem (nie mylić z popularnym w Polsce kminkiem, choć obie przyprawy są dobre na trawienie). Większość krajów arabskich leży nad Morzem Śródziemnym i ich mieszkańcy korzystają z bogactwa świeżych owoców, jarzyn, ziół i darów morza. Mięso nie jest w menu najważniejsze, choć tam, gdzie ziemia jest jałowa, kuchnia jest uboższa w kolory i smaki i opiera się na mięsie hodowlanych zwierząt - Niektóre plemiona Beduinów do dziś raczą się daniem, które nazywamy "koszmarem jarosza" - opowiada Jamal Ayed, szef kuchni w restauracji libańskiej Le Cedre, od dziesięciu lat w Polsce, od pół roku na diecie wegetariańskiej. - Jest to koza gotowana w całości, podawana na ryżu pływającym w kozim tłuszczu.
Kuchnia libańska jest tak zróżnicowana jak klimat, krajobraz i kultura Libanu, którego godłem jest cedr i który zwany jest arabskim mostem do Europy i europejską furtką do świata arabskiego. W piętrzących się wzdłuż całego kraju górach można w styczniu jeździć na nartach. Godzina jazdy samochodem i kąpiemy się w ciepłym morzu. Potem rezerwujemy (najlepiej całe) popołudnie na obiad. - Nie rozpędzajcie się przy zimnych przystawkach - ostrzega Jamal . - Bo potem są przystawki gorące, a następnie danie główne!
Narodowym daniem jest kibbeh nayeh, ostry tatar z jagnięciny lub koziny z burghulem (rodzaj kaszy), orzeszkami piniowymi i oliwą, podawany z sosem jogurtowo-czosnkowym i cienkimi chlebkami przypominającymi nasze podpłomyki. Mięsne dania główne to przeważnie grillowana baranina lub kurczak albo kulki z mielonego mięsa. Libańczycy wyrabiają znakomite wina, a narodowym trunkiem jest arak. Nie należy jednak do dobrego tonu nadużywanie alkoholu.
Ale bawić się to oni potrafią! Gościnność Libańczyków jest legendarna. Gdy do tradycyjnego domu przyjeżdża gość, przez kilka dni trwa uczta, zanim dojdzie do pytań o cel wizyty. - W Bejrucie w sobotę o 5 rano można natknąć się na korek, bo wszyscy właśnie wracają z zabawy - opowiada Jamal.
Jak podać kuchnię libańską?
Nasza kuchnia jest bogata w zimne i gorące przekąski. Podajemy je w glinianych albo fajansowych miseczkach i półmiskach. Są łatwe w wykonaniu i można je przygotować wcześniej, a stary muzułmański obyczaj każe wszystkie wnieść od razu, aby każdy z gości mógł wybierać to, na co ma ochotę. Gospodyni nie musi biegać do kuchni po nowe dania tylko bawić się równie dobrze jak goście. Do przekąsek niekonieczne są sztućce. Pasty i sałatki nabieramy za pomocą kawałków pity, czyli cienkich placków z mąki, wody i drożdży. Można je z powodzeniem zastąpić świeżą bagietką. W każdej restauracji i kawiarni są fajki wodne. Są nieodłączne przy spotkaniach handlowych, pali się też je w domu przy kolacji, która zwykle trwa nie krócej niż dwie godziny. Delektujemy się daniami i rozmową. Jest to też sposób podziękowania kobietom za czas spędzony przy przygotowywaniu tych wszystkich przysmaków.
THE WARSAW VOICE czerwiec 2006 Magda Kuszewska
W restauracji "Le Cedre", która w Warszawie funkcjonuje już od 9 lat, można się poczuć jak w prawdziwym libańskim lokalu z tradycjami. Z głośników płynie oryginalna muzyka, a w każdy piątek od g. 20 odbywa się tutaj pokaz tańca brzucha. Można palić fajki wodne, do których podaje się siedem smaków tytoniu. Wnętrze umeblowane jest oryginalnymi przedmiotami z Libanu. Na ścianie zauważycie ogromny fresk, który przedstawia Liban na około 1500 lat przed naszą erą. "Warto wiedzieć, że nowoczesna kuchnia bliskowschodnia pozostaje w znacznej mierze pod wpływem kuchni libańskiej pochodzenia fenickiego- opowiada szef "Le Cedre", Tony Nasr.- A to wszystko dzięki obecności Libańczyków na całym świecie". Właściciel i szef kuchni pochodzą z Libanu, więc nie mogło zabraknąć tutaj prawdziwych smaków. "Kuchnię libańską cechuje bardzo duży wybór zakąsek- mówi szef lokalu.- My podajemy ich około 40 rodzajów, z czego większość to wegetariańskie". W karcie znajdziemy sporo dań przyrządzanych z baraniny oraz faszerowanych.
"W niedziele obiad w Libanie zamienia się w wielką biesiadę, która trwa około cztery godziny"- zdradza szef "Le Cedre". Spośród zimnych zakąsek szczególnie poleca Hommous (10 zł)- puree z cieciorki z sosem sezamowym, Moutabbal (13 zł)- pieczone bakłażany z sosem sezamowym, Tabbouleh (14 zł)- narodową sałatkę libańską z natki pietruszki czy Warak Inab (14 zł)- liście winogron nadziewane ryżem z ziołami. Te zakąski może zamówić jedna osoba, a kiedy jest ich przy stole więcej, można pokusić się o wszystkie.
Ciekawą propozycją jest też Kibbeh Nayeh (25 zł), czyli libański tatar z oliwą i orzeszkami sosnowymi. Z gorących zakąsek warto skosztować Hommous Lahme (18 zł), a więc ze puree z cieciorki ze smażonym mięsem oraz kawałki sera Halloumi z grilla (16 zł). Osobną pozycję zajmują w karcie ryby i owoce morza (smażone sardynki, łosoś z rusztu, krewetki z grilla z ryżem). Typowo libańskimi daniami głównymi są: Kharouf Mehchi (35 zł)- pieczona baranina faszerowana, duszona z ryżem, ponadto Mehchi Malfouf (30 zł)- gołąbki nadziewane mięsem, duszone w sosie czonskowo- cytrynowym, a wreszcie Batata Baalbakijeh (30 zł), na którą składają się ziemniaki nadziewane mięsem i warzywami z sosem jogurtowym. "Mamy duży wybór win, sprowadzanych z Libanu"- dodaje właściciel restauracji. Serwuje się tutaj też arak, podawany oczywiście z wodą i lodem na sposób tradycyjny.
W całej restauracji pomieści się około 70 osób. "Le Cedre" oferuje również bogaty catering, nawet na tysiąc osób. Klienci mogą brać dania na wynos.
Kelnerzy mówią po polsku, libańsku, angielsku, francusku, niemiecku i po włosku.
PULS BIZNESU. 14/11/2000, Julia Kafka
"W
Le Cedre można dobrze poznać arabską kuchnię"
Rzadko odwiedzam restauracje prawobrzeżnej Warszawy. Sporadycznie wpadam także do lokali serwujących dania kuchni arabskiej. Kiedy jednak dowiedziałem się, że w libańskim "Le Cedre" można nie tylko nieźle zjeść, ale również obejrzeć na żywo taniec brzucha, pomyślałam: najwyższy czas ruszyć na drugą stronę Wisły. Niestety, od razu musze wyznać, iż tańca brzucha nie widziałam. Widać pora była nie ta, lub dzień nie ten, co trzeba. Ale dosyć kręcenia nosem.
"Le Cedre" serwuje oryginalne dania kuchni libańskiej w sympatycznych pomieszczeniach. Wielkie ścienne malowidła, lekki półmrok, ciepłe kolory, drewniane meble, fajki wodne- każdy detal przypomina, że znajdujemy się w lokalu o orientalnym charakterze. Atmosfera sprzyja rozmowie, cicha muzyka w tle nie zakłóca wymiany zdań. "Le Cedre" ma uczynną obsługę. Kelnerzy są prawdziwym skarbem lokalu, a przekonałam się o tym po otwarciu menu. Większość nazw brzmiała dla mnie obco, ale tylko do czasu. Dzięki obsłudze dowiedziałam się, że mezzah to zimne i ciepłe przystawki podawane z gorącym arabskim chlebem- rzecz charakterystyczna dla libańskiej kuchni, tak jak śledzik w oleju i tatar dla polskiej. Restauracja proponuje kilka zestawów, składających się z różnych mezzah i dania głównego. Ja skusiłam się na Jbeil. Ponad dziesięć przystawek mogłoby zaspokoić nie tylko mój apetyt. Najpierw pasty: z sezamu i cieciorki- hommous, z pieczonych bakłażanów- moutabal, z kremowego sera- labneh i z czosnku- toum. Potem sałatka z kaszy kuskus, pomidorów i mięty- tabbouleh oraz liście winogron nadziewane ryżem i ziołami- warak inab. Na koniec ciepłe mezzah: smażone pierożki nadziewane szpinakiem- fatayer, serem- sambousik jebne oraz pieczone ciasto nadziewane mielonym mięsem- lahem bel'ajin. Uff, dużo, ale pyszne. Danie główne: drobiowe i wołowe szaszłyki z orientalnym ryżem- było tak dobre, że pochłonęłam je do ostatniego okruszka. Wszystko zas popiłam niezłym libańskim winem Chateau Kefraya. Wychodząc z truderm z "Le Cedre" pomyślałam, że prawobrzeżna Warszawa to teren wart dokładnego zbadania.
POLITYKA NR 7, 14/02/1998r.
"Kubki w miodzie", Andrzej Garlicki
Prawobrzeżna część Warszawy nie rozpieszcza nas kulinarnie. Na Saskiej Kępie Santorini z kuchnią grecką, na dalekim Grochowie zajazd Napoleoński, w którym byliśmy przed laty i było dobrze, i oczywiście zawsze świetne pyzy i flaki na Bazarze Różyckiego. I to chyba wszystko. Była jeszcze niezła restauracja grecka naprzeciwko wybiegu niedźwiedzi, czyli właśnie lokalu, gdzie teraz jest "Le Cedre", ale padła. "Le Cedre" specjalizuje się w kuchni arabskiej. Co oczywiście wyklucza wieprzowinę. Myślę, że jest to taka liberalna odmiana. Przede wszystkim podają tu alkohole, w tym zupełnie niezłe,i w przystępnych cenach, wina. Islam alkoholu zabrania i w niektórych krajach arabskich jest to rygorystycznie przestrzegane. Na szczęście nie w Libanie. Z mięs dopuszczalna jest wołowina, ale podstawą jest baranina. Nie cieszy się ona w Polsce dobrą opinią, bo rzadko gdzie umieją ją dobrze przyrządzić, ale zapewniam, że jest to mięso naprawdę świetne. Arabowie jedzą też drób, ryby i owoce morza, więc w sumie nie jest tak źle. I dużo jarzyn, przetwarzanych w bardzo wymyślny sposób. Ulubionym produktem tej kuchni jest jogurt, zastępujący z powodzeniem naszą śmietanę i używany odważnie od zakąsek po desery. Już choćby dlatego warto tej kuchni spróbować. "Le Cedre" ma dwie niewielkie salki i wieczorem lepiej stolik zarezerwować. Nieco elementów arabskich wystroju sali i arabscy kelnerzy całkiem biegle władający językiem polskim. W karcie dań 14 zimnych i tyleż gorących zakąsek, 12 dań głównych oraz zestawy firmowe. Można je polecić tym, którzy chcą poznać podstawowe smaki kuchni libańskiej, a obawiają się samodzielnych decyzji. Polecamy uważne przestudiowanie karty, w której egzotyczne nazwy mają krótkie, polskie objaśnienia. Ceny dość przystępne.
EXPRESS WIECZORNY, 18/04/1998R.
"Libański cedre wyrósł na Pradze", Stanisław Bukowski
Naprzeciwko praskich niedźwiedzi, przy al. Solidarności 61 znajduje się jedyna w naszym mieście restauracja libańska
"Le Cedre". Nazwa ta nie powinna nikogo dziwić, bowiem cedr jest godłem Libanu i drzewem symbolizującym ten kraj. Właścicielami lokalu są dwaj Libańczycy- Jimmy Ramy, który poprzednio pracował w... naszym Ministerstwie Finansów. Zarówno szef kuchni jak i jeden z kelnerów to Libańczycy. Elegancki wystrój restauracji uzupełniają libańskie naczynia, a nawet oryginalne nargile, czyli fajki wodne. Kuchnia libańska łączy w sobie cechy kuchni orientalnej, francuskiej, tureckiej, a nawet greckiej. Dużo w niej przekąsek- zimnych i gorących, potraw z duszonych, pieczonych bakłażanów, sałatek, w których dominuje zielona pietruszka i cytryna, mięsa z rusztu, kebabów i shawarmów. Nie brakuje tez dań stanowiących też pamiątkę po długim pobycie Francuzów w Libanie, czyli żabich udek. O specyfice kuchni libańskiej świadczą jednak przede wszystkim dodatki i przyprawy. Są to głównie- olej sezamowy, sos czosnkowy, "harrisa"- sos czerwony i ostry, "semmak" - sos kwaśny produkowany z popularnych i u nas drzew- summaków, wreszcie sos miętowy, z nieco innej niż u nas mięty. Do przyrządzania wszystkich potraw używa się w
"Le Cedre" oliwy z oliwek i wody mineralnej.
Restauracja zapełnia się po godzinie 18:00, a więc warto nieco wcześniej zarezerwować sobie telefonicznie stolik (tel.:670-11-66). Można też wynająć jedną z sal na rodzinne uroczystości. Oprócz libańskiej muzyki z płyt, można również zamówić zespół muzyczny. Nie jest tu tanio, ale znakomita jakość jedzenia i kompetencja obsługi wynagradza tę jedyną bodajże niedogodność. Zresztą na pytanie czy jest drogo, czy tanio, każdy z gości odpowie inaczej.
W zależności od tego czy do "Le Cedre" zajrzy biznesmen czy emeryt ze starego portfela. Zdarzyło się, że pewnego razu do restauracji starsza pani, która najpierw przesiedziała kilka godzin przy kawie po libańsku (parzona z kardamonem w miedzianym tygielku), później zamówiła kilka dań, a na zakończenie oświadczyła, że nie ma ani grosza... ale tego akurat sposobu nie polecamy.
GAZETA WYBORCZA
"Jeśli randka, to tylko na Pradze", Robert RybarczykNiedawno mieliśmy trzecią rocznicę ślubu. Aby ten dzień był szczególny, a kolacja uroczysta, musiałem się nieźle napracować: w tajemnicy przed małżonką zorganizować opiekę nad dwuletnim synem, zarezerwować dwa miejsca w tawernie greckiej Santorini, przygotować kolację dla dziecka. Wszystko trzymałem w tajemnicy do ostatniej chwili, choć kusiło mnie już od południa. Żona o wyjściu dowiedziała się na godzinę przed kolacją. Santorini wybrałem, gdyż kilka lat temu, kiedy moja żona jeszcze żoną nie była, byliśmy tam i mamy wyborne wspomnienia. Do restauracji dotarlismy przed czasem. Trochę się przechadzaliśmy na poprawienie apetytu i obserwowaliśmy, jak do środka wchodzą potężnie umięśnieni jegomoście, ze złotymi łańcuchami, ogoleni, w obuwiu sportowym. O umówionej godzinie weszliśmy i my. Dostaliśmy miejsca przy wielkim stole, chyba na 20 osób. Przy nim zasiedli jegomoście, których wcześniej obserwowaliśmy. Poprosiliśmy o menu. Zapalono nam świece, wręczono kartę. W tym czasie biesiadę zaczęli sąsiedzi, niektórzy z popodbijanymi oczami, twarze pokiereszowane .
- Słuchaj, daj nam kilka butelek wódki. To na początek- rechotali do kelnerki.
I zaczęły się bluzgi, opowieści o bijatykach, kto komu nos przestawił. Zabawa na całego.
- Rezygnujemy- poinformowałem kelnerkę. Ta tylko ze zrozumieniem kiwnęła głową.
Ale co robić z tak miło rozpoczętym wieczorem? Chyba dżentelmeni z Santorini mnie natchnęli, bo zaproponowałem żonie:
- Jedziemy na Pragę. tam jest podobno urocza knajpa. Żona spojrzała na mnie jakoś dziwnie-
Na Pragę? Po tym, co było w Santorini?- spytała.
Ale ja się czemuś uparłem na restaurację libańską "Le Cedre" vis a vis praskich miśków.- No to ja na Pradze nie wysiądę z samochodu- zapowiedziała żona. Zaproponowałem, że wpierw restaurację obejrzę. Jak będzie bezpiecznie, to wchodzimy, a jak nie, to jedziemy do centrum. Wszedłem do "Le Cedre". Stoły uginały się od potraw. Przy nich siedzieli prawie sami cudzoziemcy oraz stołeczna młodzież. Żadnego "byczka" nie dostrzegłem. Orientalna muzyka, arabski wystrój. Zapach z kuchni był obiecujący.- Zostańmy- poprosiłem żonę. Gdy weszła, też jej się spodobało. Jedzenie było przednie, przystawki wyborne (kremowy serek z czosnkiem czy ciasto francuskie nadziewane kwaśnym szpinakiem- pycha), arak (libańska wódka) przyjemnie rozgrzewał. O Santorini zapomnieliśmy migusiem.
GAZETA WYBORCZA,
Maciej Nowak
W alei "Solidarności " , dokładnie naprzeciwko misiów, działa restauracja "Le Cedre" (czyli po naszemu- cedr), specjalizująca się w kuchni libańskiej. Ma ten lokal swoich zagorzałych zwolenników, którzy grozili mi rękoczynami, jeśli odważę się o nim pisać. Uważają bowiem, że miejsca tego lepiej nie popularyzować wśród profanów. Przez wrodzoną przekorę przed prawie dwoma laty napisałem o knajpie tej z entuzjazmem i chyba świat się nie skończył: jak słysze nadal jest to jeden z najmilszych warszawskich adresów. Tym, co polecam w Cedrze szczególnie, jest mezzah, czyli oryginalna libańska formuła przekąsek. Właściciel Cedru przeniósł ten obyczaj nad Wisłę i za stosunkowo niewielką kwotę możemy zamówić kolekcję sześciu specjałów Maghrebu. podają je oddzielnie w malutkich glinianych miseczkach, dzięki czemu tą śródziemnomorską odmianą zimnego bufetu sycić i bawić się może całe towarzystwo. Myśmy spróbowali: hummusu, czyli przetrtego białego grochu z olejem sezamowym, bakłażanów (przygotowywanych na dwa sposoby: siekanych z pomidorami i cebulą oraz zapiekanych z olejem), intrygującego kremowego serka labneh z czosnkiem i kwaskowatych gołąbków w liściach winogronowych. Gdy tego nam było mało, zamówiliśmy jeszcze sałatkę ze świeżych warzyw z okrągłymi placuszkami z ciasta chlebowego, ser z pomidorami, cebulą i oliwą, białą fasolę z pomidorami. Formuła mezzah sprawdza się też w przystawkach gorących. Smaczne były arabskie pierożki sambousiki, smażone w głębokim tłuszczu, wypełnione farszem szpinakowym, serowym lub mięsnym, a także chrupkie skrzydełka kurczaka w czosnku. Powszechne uznanie wzbudził też grillowany ser halloumi oraz przecierana z oliwą ciecierzyca, zwana czasami grochem włoskim. Śródziemnomorskie wariacje na temat fasoli, grochu, świeżych pomidorów, oliwy, ziół i sera stanowią miłą odmianę od warszawskich standardów gastronomicznych. Jest tutaj elegancko, czysto. Mam nadzieję, iż rekomendacja "Warszawy pełną gębą " pozwoli Państwu swoją obecnością zbawić ten lokal.
GAZETA WYBORCZA, Kolacja z ekspertem, Maciej Nowak
"Uczta libańska"
Wszystkie kuchnie basenu Morza Śródziemnego są wspaniałe- dzięki przyjaznemu klimatowi mogą zaoferować wyjątkową ilość warzyw, owoców i przypraw o smakach, jakich możemy na naszej wysuniętej, północnej placówce tylko pozazdrościć. Wśród nich jako jedna z najstarszych, a i najbogatszych dzięki różnorodności nie tylko geograficznej (morze, góry), ale i rozmaitych kulturowych wpływów (od starożytnych Fenicjan po wyrafinowanych Francuzów), jest na pewno kuchnia libańska. Do libańskiej restauracji "Le Cedre" zaprosiłem tym razem po kumotersku moją koleżankę z działu i specjalistkę od świata arabskiego Monikę Słowakiewicz, która mieszkała w Bejrucie przez rok i często jadała w libańskich domach.- Punktem honoru libańskich gospodarzy jest to, żeby cały stół uginał się od jedzenia- mówi Monika.- Musi go być zawsze o wiele więcej, niż goście są w stanie zjeść.
Hommous i Mdardara
Rzeczywiście, kiedy kelnerzy zaczęli przynosić zimne przystawki, czyli mezzah, od których zaczyna się libańska uczta, wydawało się, że starczyłoby ich dla całego pułku wojska. Zaczęliśmy od najbardziej tradycyjnych : hommousu (arabskie nazwy są w Libanie podawane we francuskiej transkrypcji), czyli puree z ciecierzycy, moutabalu- pasty z bakłażanów i sałatki tabbouleh z natki pietruszki, pomidorów, kuskusu i cebuli. Jak mówi Monika, libański tabbouleh różni się od tego znanego w krajach Maghrebu, gdyż jego podstawowym składnikiem jest pietruszka, a nie kuskus. Dzięki temu jest niezwykle odświeżający i bardziej "sałatkowy". Potem przyszła kolej na mdardarę, czyli mieszankę ryżu z soczewicą, tauk- rodzaj sałatki z gotowanym kurczakiem i warzywami w aromatycznie przyprawionym sosie, fasola bil zeut, czyli- jak można się domyślić- fasolkę z pomidorami i cebulą, loubieh bil zeit (to samo tylko że z zieloną fasolą), khyar bil laban- sałatkę z ogórków, jogurtu, mięty i czosnku, będącą bliską krewną greckiego tzatziki (tam nie dodają mięty), delikatny kremowy ser labneh, rybną pastę tajine. Wśród tego bogactwa na wyróżnienie zasługuje shanklish, rodzaj sałtki z pomidorami, pietruszką i rozdrobnionym pikantnym serem. Wyjatkowo smaczny był też hommous- ani za bardzo sezamowy, ani niekapiący zbytnio oliwą.za to shmandar, czyli buraki z oliwą i cytryną smakowały nam jakoś zbyt swojsko. Do mezzah pije się arak, odpowiednik greckiegi ouzo, mocny alkohol z winogron doprawiany anyżkiem, podawany z dużą ilością lodu i z obowiązkową szklanką wody. Jego zdecydowany smak często nie odpowiada europejskim podniebieniom, można go więc zastąpić markowymi libańskimi winami- Kefrayą i uznawanym przez smakoszy za najlepsze Chateau Musar. Po zimnych przystawkach przyszła kolej na ciepłe: smażone pierożki sambousik z serem, mięsem oraz szpinakiem i bardzo chwalone przez całą komitywę kulki z mięsa i kaszy kebbeh mekliyeh, przyrzadzone na słodko z orzeszkami pinii. Po tej przystawkowej rozpuście można było tylko spoglądać z rozpaczą na następne dania pojawiające się na stole: aromatyczną zupę z soczewicy podaną z cienkim jak papier libańskim podpłomykiem i na dania główne: szaszłyki z kurczakiem shis taouk, którym towarzyszył aksamitny sos czosnkowy, baranie kharouf mechwi i koftę, czyli smażone na patyku wrzecionka z mielonego mięsa. Wszystkiemu towarzyszył wyjatkowo smaczny, ugotowany al dente ryż.
Dla polskich podniebień
Smaki w "Le Cedre" dostosowano nieco do polskiego podniebienia, nie szafując zbytnio przyprawami, którymi tak chlubi się libańska kuchnia: kminem, kardamonem, cynamonem, gałką muszkatołową i goździkami. Wpływ na to ma zapewne również to, że dostępne na polskim rynku warzywa mają jednak inny smak. Nasza specjalistka stwierdziła, że jak na restaurację w kraju, w którym etnicznych knajpek jest jak na lekarstwo, wszystko smakowało dość uczciwie. Lokal na Pradze jest od lat ulubionym miejscem warszawskich ekspatów, czyli barwnej kolonii cudzoziemców z bogatych i szczęśliwych państw Zachodu pracującychw miejscowych filiach międzynarodowych firm.
WARSZAWA, "WHAT, WHERE, WHEN", marzec 2006 Bartosz Baranowski
"Feasting like the Old Phoenicians in Warsaw"
Middle Eastern cuisine in Warsaw used to be limited mostly to the kebab booths scattered around the city centre, enough to satisfy the occasional appetite, though hardly the place to indulge in real oriental specialities.
"Le Cedre" Lebanese restaurant, located just minutes from the Old Town, is the place to go for a taste of true Middle Eastern ambience.
Ahlan wa Sahlan! Those are the welcoming words that greet you as you step into the cosy room. The enchanting, recently refurbished decor the Phoenician origins of Lebanese culture, coupled with the soft, rustic colour of the walls and traditional music, makes up a unique, oriental ambience so different from any typical restaurant in downtown Warsaw. well, of course- you are in Lebanon.
A galance at the rich and varied menu gives you an idea of how influential Lebanese cuisine is. Its elements can be found in both Greek, Turkish and traditional Arabic dishes. It seems we owe much to Phoenician sailors than alphabet writing- imagine Greece without gyros or ouzo and Turkey without kebbab.
Traditional Lebanese meals always start with a wide of selection of mezzah- the delicious warm and cold starters thet arrive on original plates at your table. Taste and, share with your friends, as you dip your pitta bread.
You will soon find out that Lebanese cuisine is all about sharing and tasting as many of the exotic dishes as possible- that is why it is best to come in groups. Begin with delicious Tabbouleh salad, a subtle combination of parsley, tomatoes, onions, mint and olive oil. Then reach for Moutabbal featuring baked eggplant with sesame oil and lemon juice. And under no circumstances forget Hommous the classic Middle Eastern dip.
Warm mezzahdelicacies will not fall short of even the most refined tastes. Go for Fried Kebbeh, deep fried saffron rice balls stuffed with meat, onions and pine seeds. Or, spoil yourself with Meat Sambousik , special fried stuffed pastry. In total, you have over 40 mezzah to choose from- but don't worry, they are all healthy and light. If you are vegetarian you will know at once you couldn't have chosen a better place for a feast.
Once you worked your way throught mezzah, look a little further down the menu for an array of fish, meat and poultry main courses. The Kharouf Mechwi young tender lamb oven baked and served with oriental rice is a delight for the palate. All meat dishes are carefully prepared by the Lebanese chef and owe their unique taste to 48 hours of marinating. The mouth-watering Mixed Grill gives you the chance to taste three different types of meat: beef, chicken and lamb, all done on a real charcoal grill. relax after your feast with a cup of special unfiltered Lebanese coffee or cardamon tea.
If you feel a bit lost in the overhelming number of delicacies, you can choose special set menus tailored for even up to eight people, which will give you a thorough overview of the best in Lebanese cooking.
The restaurant boasts of a separate wine list, featuring some 70 types of wines, from defferent regions of france, (Bordeaux, Bourgogne, Graves, Chablis), Italy, Spain, Greece, Chile, Morocco, Australia and naturally Lebanon (Chateau Kefraya, Chateau Musar). And all that with defferent vintages to choose from.
But "Le Cedre" is not all about food- it is also entertainment. You can marvel at the belly dancer performing every weekend, also by your special request, or try smoking the water pipe for ultimate Middle Eastern experience. With all assets the place will have you comming back before you can say Ma Salama-
Good- bye, that is.
"An old favorite gets better", Poland Monthly
In the early to mid-1990s, when there was a very limited choice of cuisine from different countries, I remember the Excitement in the ex-pat community when "Le Cedre" opened for business on al. Solidarności 61, just across the bridge to the Praga discrit. No longer were we foreigners forced to choose from a smattering of South-East-asian offerings and the very limited range of other restaurants. During this time I have frequently visited "Le Cedre" and always enjoyed the food. However, in the last two years I had not been at all, so I was looking forward to reviewing an old favorite. As soon as I walked in I noticed the difference in atmosphere. Previously, "Le Cedre" was always short of space. There were simply too many tables for the size of the restaurant, and even though the food was always good I always felt as though my dinner partners were sitting on my lap.
But no longer. In the last 18 months the retaurant has undergone a total renovation. The raised area behind the bar opens out to reveal a small intimate alcove that seats six. The back of the restaurant, previously hidden away, is now opened up and can cleary be seen from the more popular front of restaurant tables.
The decoration has also benn improved and whole ambiance cleary evokes the Middle East. Having spent two weeks visiting Syria, Jordan, and Lebanon last year, I think "Le Cedre" could easily be in Damscus, Aqaba or the more developed parts of the Baker Valley.
"Le Cedre" has always had an atmosphere of relaxed enjoyment and the improvements made to the decor and design have added a feeling of space and comfort that it perviously lacked.
From my limited experience, rice, salads, humus and diced meats of various kinds seam to be the staple components of all Middle Eastern cuisine. So. not to divert from the norm, we ordered the set meal for two persons.
Within minutes the table was coverd with 20 small bowls of food- the mezze. Put simply, the Mezze is a delight. I'll not list all 20 dishes, just the highlights, but my favourite was the Lebanese cream cheese, the smoothest cream cheese I've ever tasted and yes, it really tasted of cheese. The Humus was also good, smooth, tasty and not too oily. the rice with lentils and crisp fried onions could have been a meal on its own, just gorgeous. Fish paste sesame and the chicken in tomato sauce were briliant. The hot dishes consisted of meatballs, cripsy on the outside and juicy on the inside. But the best was deep fried humus/lentil paste balls served with a piquant creamy yoghurt. All these dishes were served a delicious, unleavened pita bread, light, airy and very fresh.
After we had ploughed our way through this marvellous cornucopia of food we were so full that we hardly had room for the main course- a collection of kababs of various meats with rice and some salads.
There is a centrally located Turkish/Middle eastern resataurants in Warsaw that substitutes pork for lamb and i refuseto eat there unless forced. So one of the great things about "Le Cedre" is the fact that they serve lamb. The minced lamb kebabs (halabieh) were succulent, cooked to perfection, juicy and full of the flavours of lamb, onions and parsley. The diced beef kebabs were as a tender as any fillet steak and cooked to perfection. For deserts we shared a small piece of baklava, a sweet puff pastry covered in a sweet syrup.
This was allwashed down a bottle of light Lebanese red wine. Les Breteches, produced and bottled by Chateau Kefraya, is a 60/40 percent Cinsant and Grenache, Mouviedre and Cabernet-Sauvignon. It is a dry wine, a little rough the round the edges, light but with a nice flavour and some bouquet. possibly it is a bit pricey, given quality, however.
"Le Cedre" is a superb restaurant serving authentic Middle Eastern/Lebanese cuisine. All the meats are cooked perfectly and the rice with the main meal is definitely recommended. The price is at the lower and of mid-range. For the money, the style and taste, I give my highest recommendation.
WBJ, 02/1998, Carmine LaBruno
"Lebanese Le Cedre satisfies Warsaw's hunger for ethnic fare"
Several times I have been out- partaking in the two favorite ex-pat hobbies of drinking and talking about food- and have heard people mention the "new Lebanese restaurant", deliciousy stretching out the word "new". You could hear in their voices the desire for culinary Warsaw to expand and explode with a thousand new restaurants, or at least a few more good ones.
While few I talked to had actually sampled the "new" restaurant's fare, the messengers seemed pleased that the place was ethnic and not another eatery of local flavour, or the ubiquitous pizza/pasta joint.
Our curiosity piqued, Madame B. and i finally decided to investigate
"Le Cedre" . Without a reservation, we arrived just after 8 p.m. on a school night. Luckily we had a good choice of tables in the mostly empty restaurant.
Originally seated at a table in the middle of the dining room, we decided to shift locations to a spot a window. I know from experience how customers plying musical chairs can annoy restaurants staff, but the well-heeled waiter didn't blink an eye.
The pleasent service continued. the two gentelman who served our table were not only friendly and helpful, they were professional. You had the feeling you were dealing with people serious about their work while not being snobby about it. And their knowledge of the menu was refresching.
I ordered a bottle of wine. since Madame B. had to rise early the next day, I ordered half a bottle of Chateaunenuf du Pape 1990 for myself. The wine was smooth and dry. I was pleased that there was good, half bottle of red listed. Madame B. treated herself to a glass of house white, D'Avalos Viura 1996.
While solid overall, the wine menu did tend toward the extravagant- there was a spanish red, Faustino I 1964, a Krug Champagne Brut 1985.
If you really want to go native, Lebanese that is, there is the Chateau Musar 1990, alongside a map showing exactly how far the vineyard is from Beirut.
Madame B. and I moved quickly on to the food menu. For those washing to dine Lebanese, the listings recommended the Menu Beirut: a spread of cold and warm "mezzah", starters, and a barbecued main course. Thankfully nothing like a "Beirut Burger" appeared- the menu is stricly traditinal Lebanese.
wading though the list of starters, we contemplated the humus, vegetable salads, lentil or chicken soup, eggplant grilled or baked and lebanese cheese. madame B. settled on the "foul meddamas", boiled and seasoned broad beans. For a main she choose the fried fish.
I was more indecisive and so scanned the list of main. The "Young tender chops (veal of lamb) grilled on charcoal sounded good, as did the "grilled filet of beef with oregano".
Figuring I could taste Madame B.'s fish, I skipped ovwer the three dishes listed under fish and seafood. Two were fried fish, one with spicy sauce and the other with a sesame sauce. I did think about the grilled shrimp for a long moment.
Finally, I decided on the Menu Le Cedre. Though listed as a dinner for two, it was no problem for the chef to prepare a half portion. ask and you shall receive. A glorious detail.
WQhen our first course arrived, the table was quickly covered with plates, most of them for me. Madame B. had her one dish and happily commented, "Mmmm, garlicky" after her first taste of the beans. Since I am cartainly not an expert on Lebanese cuisine, the waiter explained each starter. the humus was pureed chickpeaswith sesame sauce and lemon juice. The tabbouleh was a salad of parsley, tomatoes, onions, mint, crushed wheat, lemon and olive oil. The labneh was a Lebanese cream cheese with garlic and mint. He didn't forget the moutabbal, the baked eggplant or the lubieh bil zeit, a green bean dish in tomato sauce and spiced with garlic. All the food carried plenty of garlic and mint without going too far.
As if this weren't enough, there were the pastries: one with spinach and pine nuts followed by a third with cream cheese; and finally meat in a shell of deep-fried ground beef.
Each dish was succulent and I enjoyed hopping from plate with a piece of pita bread inhand, sampling the variety of tastes and texturews. The Menu Le Cedre is definetly a fun way to go for two or more people who don't mind sharing.
After a healthy wait between courses, our mains arrived. Madame B's fish was mammoth, an entire fried trout, crunchy but not greasy. Pulling back the cripsy skin, she found perfect, flaky and most white meat.
My shawarma sported a fair portion of barbecued lamb over pita bread with onions and a yogurt sauce. It was filling and tasty. The starters were cleary the reward for orderind the menu. I definitely will came back to
"Le Cedre" to enjoy the varied food, ample garlic and solid wine list.
The Warsaw Voice, April 1999
"Under the Cedar Tree", John Edmondson
For a taste of the Middle East, this is your place. Get there before the hordes finally.
Praga Północ is perhaps the last place in warsaw you would expect to find a Lebanese restaurant, or any restaurant for that metter, but don't be put off by myths that say Praga's only culture is of the low-life variety. Or taht it is inaccessible: "Le Cedre" is just across the bridge from the Old Town on Solidarności Avenue, by the first traffic lights after the river, or one tram stop from Sigismund's Column.
Two recent meals there heve been a pleasant surprise. Firstly, the restaurant is spacious and the tables are big. We later discovered why: the Lebanese way is to eat lots of hot and cold starters on invidual plates, so no smooching over an intimate table her, unless you have a very long nock. To avoid beingdefeated by a large and lovely sounding menu, we opted the first time for the special Le Cedre menu.
after the starters, we thought that was our lost, and you'll see why. There was hommous- pureed chick peas with sesame paste (tahini), garlic and lemon juice- which was extremaly tasty. There was tabbouleh- a refreshing, finely chooped salad with crusched wheat and mint in olive oil. The less well-known moutabbal, baked eggplant (aubergine) with sesame oil and lemon juice, was tastier than many Greek versions of this we've had. Rounding off the cold dishes was the very Mediterranean green beans in a tomato sauce, with a bit of garlic for good measure.
We thought the warm satrters were the main course, tgey were that delicious. Puff pastry filled with spinach and pine nuts (spinach fatayer) contained two of my favourite ingredients and the pine nuts made a welcome appearance in both with crushed wheat and onions, and the meat sambousik, a deep-fried pastry parcel. then came the "tenderly barbecued" main course, true to the menu's claim, but more of that later. Washed dawn with glasses of house Rioja, it was deeply satisfying. The coffee, though, was one of the best tasted in a Warsaw restaurant: a strong, generous Lavazza.
Next time we came ealier in the evening with screaming stomachs after watching "With fire and Sword" for three hours- all those kebabbed Hussars gave us quite an apetite. Noticing Justyna is pregnant, the waitress immediately offered us a table in the no-smoking section- full marks for attentiveness. We went for the pig-out: the Menu Beirut. Menu Beirut is Menu Le Cedre for hedonists. You get all same plus stuffed vine eaves (warak inab), Lebanese cheese (shanklish), chicken wings and four more chef's choices, which for us included white beans in tomato sauce and cucumber with jogurt, mintier than Greek tzatziki.
The main course selection of griiled meats was notable for its aromatic tastes: the thyme of grilled fillet of veal, the parsley of kofta, the delicate olive oil and garlic taste of shish taouk- kebbabed marinated cubes of chicken. And more besides, all served with oriental rice. This time dessert had to be passed over, but the coffee was again excellent.
You don't have to pig out, of course, but it's a good way to start this Near East culinary adventure. Vegetarianscan enjoy many of the starters.
Book for the evening, but apperently you don't have to worry about lunches: business people haven't caught on yet. A pity, as the service is fast and friendly
WARSAW INSIDER, October 1997, Shelley Howells
Something is going terribly right in warsaw restaurants at the moment. Suddenly, we seem to have half a chance at some service and good meal at more than handful of places. Suddenly, your trusty reviewer has had to stop whining for a number of columns in a row. Once again, I come bearing good news.
"Le Cedre", the new Lebanese restaurant in the Praski Hotel is a top spot. From the friendly welcome when you arrive, to the warm goodbyes as you sttager, overstuffed, to the taxi, you feel good.
The owner, a Lebanese guy who was most recently in food & beverage service at the Bristol, hunted down a fanatical Lebanese chef who insists on doing everything by himself. And the quality from that hands-on attention really shows. Sure, there are a number of spots to get a hommous, tabbouleh % co. in town these days, but the food here is a whole new story. Refined, fresh and packing one hell of a flavour-some kick. From a selection of 26 mezzah dishes, we chose a juicy, lemony tabbouleh, moutabbal, a baked aubergine taste sensation: a warm hommous dish with meat which was delectable with hot pine nuts and lashings of olive oil, and some spinach pastries which were delish, though the pastry could have been a touch lighter.
The owner's hotel training showed through his staff, who were attentive, friendly and seemed to know about the food and wine. He was around all the time, checking that diners were happy and stopping for a chat. For a mid-week dinner time at a new place, it was very busy. Word gets around fast. We're told that one ex-pat couple have booked a table, twice a week, until the ed of the year. Other diners included a Polish millionaire/politician, as well as legendary of Polish sports reporter, a numer of foreigners- French, english, American- and one inoffensive old drunk who staggered in for beer and stayed.
The mian dishes are charcoal barbecue/grill selections and a short fish/seafood section includes fried fish served with fired bread and sesame sauce. I choce a baby chicken, boneless, juicy, galicky and lemony-perfect with the accompanying labneh (Lebanese cream cheese with garlic)- with that real charcoal taste. Wojtek had a mixed grill, which included kofta halabieh (minced meat on a skewer), chicken and perfection in the form of cubes of veal. But belive me, we weren't short of food.
It is disappointing that there are no lamb dishes but perfectionist chef refuses to cook with frozen lamb and the fresh stuff is hard to come by on a regular basis. I'd suggest an additional blackboard menu with could announce lamb when they can get it. We did suggest a kids' menu (after all, they''re right acroos from the zoo), which he thought was grilliant and immediately announced that he'd do half-price, half-servings from that day on. next summer, they hope to open outdoor seating out back. We'll be there.
"Le Cedre" is good food and wine and personality plus. Warsaw is definitely getting its culinary act together.
WARSAW INSIDER, January 1998,
"Chef's corner"
Lebanese food made easy by Le Cedre's Joseph Jarrouj
It's not the rainy days and endless nights which get 3-months-n-countin' expat chef Joseph Jarrouj down. It's the papierosy selection- Joseph prefers Gitanes and you simply can't find them here. "Le Cedre's" owner noticed a change in his virtuoso's cooking a few weeks back, so he had a few cartons sent to Warsaw via DHL Express.
Otherwise, Jarrouj's tastes seem refreshingly simple. All but one of the ingredients in the two recipes below can be found at your local sklep spożywczy or produce kiosk and the directions are easy-basically, chop and fry or mix. After personally tasting the dishes we had to wonder if Joseph wasn't hiding some super ingredient from us, just to mock our Bachelorettian cooking habits. He dared us to come watch him prepare the food in the kitchen we decided to take his word for it.
Jarrouj does admit that certain ingredients, especially spices, are difficult to find in Warsaw, so he imports them from Lebanon or buys them at a shop for which he was kind enough to provide an adress. And he's learning to substitute Polish ingrediens- much to the consternation of certain produce- hawkers about town, one of whom was baffled by the fact that he wanted to keep the green stems of her leeks but didn't need the white onion at the end. Out of sympathy for this poor, confused foreigner, she didn't even charge him for the leeks.
She caught on when he next visited but that's something Joseph is glad about. He's excited about introducing Poles to a type of food they haven't eaten before, and rather than take advantage of their innocence, he's even more concerned that his food is right, so "they know what it should be form the very begining"
Chicken a la J.J. (Serves 4)
Ingredients:
1 chicken
1 green pepper
6 muschrooms (200g)
1 red pepper
4 tomatoes
4 green onions
pinch of salt
pinch of 4-colored pepper
pinch of curry
Wash the chicken and cut it into four pieces. Chop up the vegetables. Pan-fry the chicken in regular cooking oil for not more than 20 minutes, until it's almost fully cooked. Take out the chicken but don't remove the oil! Dump the vegetables in the same oil and fry for not more than 15 minutes on a low flame. Then put chicken back in and cook with the vegetables for five to six minutes.
Tabbouleh (Serves 4)
Many readers are probably accustomed to Tunisian Tabbouleh, which generally has gobs of yellow couscous. This Lebanese version is stricly green.
2 bundles of parsley
2 g burgul (available from Lebanese store) soaked in water for 5-10 min
1 tomato
1 onion
2 lemon or 6 cl lemon juice
8 cl olive oil
pinch of salt
pinch of pepper
Chop all the vegetables finely. Then simply mix all ingredients together, but only just before the tabbouleh will be served.
